....
ขอบคุณมากนะท๊อป น๊าน นาน จะมีใครสักคน มาบอกความคิดให้ได้รับรู้แบบนี้
โลกใบนี้ ไม่ค่อยมีใครตอบกระทู้ยาวๆ ส่วนมาก เข้ามายิ้ม หัวเราะ และก็จากไป
นานาจิตตํ สไตล์โลกใบนี้เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว จัดไป
ฮิ้วววววว
....
กลายเป็นลักษณะของเกดจังไปแล้ว สำหรับ การโพสรูป และ ข้อความ ที่มาพร้อมกัน
เคยคิดจะโพสภาพอย่างเดียว แต่ ทำไม่ค่อยได้ ตัวอักษรต้องขอติดตามมาด้วยทุกครั้ง
ถ้าครั้งไหน คิดตัวอักษรไม่ได้ ก็จะไม่ได้โพสภาพ เลยกลายเป็นคนโพสภาพน้อยไป
แต่เดิม เกดจังคิดว่า เกดจัง เป็นนักเดินทาง เพื่อ ท่องเที่ยว ชอบการเดินทาง โดยเฉพาะ
เข้าป่า นอนเต็นท์ ผิงดาว สนทนารอบกองไฟ เป็นสิ่งที่ชื่นชอบอย่างเป็นที่สุด
กลับมาเกดก็จะเขียนบันทึกการเดินทางไว้ (แต่ส่วนมากเขียนไม่จบ)
นั่น คงเป็นจุดเริ่มที่ทำให้โพสรูปแล้วมีตัวอักษรโลดแล่นด้วย
แต่เมื่อประสบการณ์ชีวิตที่เพิ่มขึ้น ภาระความรับผิดชอบ ที่มีมากกว่า ความเห็นแก่ตัว
หาความสุขเพียงลำพัง โดยไม่คิด หรือ คิดถึงครอบครัวน้อยมาก
การท่องเที่ยว จึงน้อยลง หรืออาจเป็นความอิ่มที่พอเพียงสำหรับ เกดจัง แล้ว
(เรื่องจริงคือ ไม่มีเงิน)
ถ้าต้องเดินทาง สิ่งที่ได้กลับมาต้องมากกว่าความสุข
(แล้วอารายหว่า)
บางครั้งเกดจังก็กระหายมากมาย คิดถึงกองไฟ และ ควันฟืน คิดถึงลมหมอก
ไอเย็น และ แดดอุ่น แต่ก็ทำไม่ได้ดังเดิม ได้แต่เก็บความกระหายที่รอวันดับต่อไป
ในเวลานี้ ทุกการเดินทาง มีมากกว่า การท่องเที่ยว ณ ความรู้สึกตอนนี้
ทั้งการเดินทาง และ การถ่ายภาพ ถูกหลอมรวม เป็นความรู้สึกเดียวกัน
ในเวลานี้ เกดจัง ก็รู้สึกโหยหาการถ่ายภาพ และ อารมณ์ในก้นบึ้งของความรู้สึก
คิดถึง ...
... ดวงดาวยามค่ำคืนในป่าลึก ...
... เส้นทางช้างเผือกที่
โกโบริ เดินทางข้ามหา อังศุมาลิน ... เช่นกัน ...
..... // .....
เพราะมีกลอนเก่า ๆ เยอะ แยะมากมาย แต่ยังไม่มีโอกาสได้เอามาใช้งาน .... 
